De grootste fout die beginnende counsellors encoaches maken
“Als ik iemand kan helpen, dan wil ik dat graag doen.”
Het is een gedachte die veel beginnende coaches en counsellors herkennen. Misschien is het zelfs wel de reden waarom zij ooit aan een opleiding begonnen. Ze willen van betekenis zijn voor anderen. Ze willen luisteren, ondersteunen en bijdragen aan verandering.
Daar is niets mis mee. Sterker nog, die betrokkenheid is vaak een van de mooiste eigenschappen van een goede begeleider. Toch schuilt hierin ook de grootste valkuil.
De drang om te helpen
Stel je voor dat iemand tegenover je zit en vertelt hoe hij vastloopt op zijn werk. Terwijl hij spreekt, schieten er allerlei ideeën door je hoofd. Je herkent het probleem. Je ziet mogelijkheden. Misschien heb je zelfs een oplossing die in een vergelijkbare situatie goed heeft gewerkt.
De verleiding is groot om die meteen te delen. Niet omdat je jezelf belangrijk wilt maken, maar omdat je oprecht wilt helpen. En precies daar gebeurt iets bijzonders. Op het moment dat jij de oplossing aandraagt, stopt de ander vaak met zoeken.
Van adviseren naar begeleiden
Veel mensen denken dat een goede coach degene is die de juiste antwoorden geeft. In werkelijkheid is het vaak precies andersom. Een professionele begeleider helpt iemand om zijn eigen antwoorden te ontdekken.
Dat betekent niet dat je nooit advies geeft. Soms is informatie of een suggestie juist waardevol. Maar het uitgangspunt is anders. Je vertrouwt erop dat de ander, met de juiste aandacht en de juiste vragen, vaak zelf tot nieuwe inzichten kan komen. Dat vraagt geduld.
En soms ook de moed om even niets te zeggen.
Het ongemak van stilte
Voor beginnende counsellors en coaches voelt stilte vaak ongemakkelijk. Zodra er een paar seconden niets wordt gezegd, ontstaat de neiging om een nieuwe vraag te stellen of een richting aan te reiken.
Maar juist in die stilte gebeurt vaak iets belangrijks.
Iemand denkt na.
Voelt.
Zoekt naar woorden.
Of ontdekt een inzicht dat niet was ontstaan als jij het gesprek meteen weer had overgenomen.
Stilte is daarom geen teken dat een gesprek vastloopt. Het is vaak een teken dat er werkelijk iets in beweging komt.
Begeleiden begint bij vertrouwen
Misschien is de grootste ontwikkeling die een coach of counsellor doormaakt wel deze: leren vertrouwen. Vertrouwen dat je niet alles hoeft op te lossen. Vertrouwen dat de ander meer mogelijkheden in zich heeft dan op het eerste gezicht zichtbaar zijn. En vertrouwen dat jouw aanwezigheid soms waardevoller is dan jouw advies.
Dat is niet altijd gemakkelijk. Maar juist daarin groeit het vakmanschap van een professionele begeleider.
De kunst van het niet meteen helpen
Paradoxaal genoeg worden coaches vaak beter naarmate ze minder hun best doen om direct te helpen. Niet omdat ze minder betrokken zijn. Maar omdat ze leren dat echte verandering zelden ontstaat doordat iemand een goed advies krijgt. Verandering ontstaat wanneer iemand zelf ontdekt wat voor hem of haar werkelijk belangrijk is.
En daarvoor is meer nodig dan een oplossing.
Daarvoor is aandacht nodig.
Nieuwsgierigheid.
Geduld.
En de bereidheid om naast iemand te blijven lopen, ook als je de richting nog niet kent.
Misschien is dat wel de grootste les die een beginnende coach kan leren. Niet dat je minder moet willen helpen. Maar dat professioneel begeleiden soms juist begint met het durven loslaten van die behoefte.
Ter overdenking
Denk eens terug aan een gesprek waarin je iemand graag wilde helpen.
Wanneer merkte je dat je al bezig was met een oplossing, terwijl de ander zijn verhaal nog niet helemaal had verteld?
867
Aantal Cursisten Afgestudeerd
2005
Sinds
96%
Slagingspercentage
